De Vrienden van Tahanang vzw

Voorstelling.

De Vrienden van Tahanang vzw werd in 1987 opgericht door een groepje vrienden uit Ranst en omgeving, die zich het lot van gehandicapte kinderen op de Filippijnen aantrokken. Eén van hen ontmoette tijdens een reis naar Manilla, de Vlaamse zuster Valeriana, die zich reeds jaren inzette voor deze onfortuinlijke jongeren. Zij had voor hen een tehuis opgericht met de naam "Tahanang walang Hagdanang" , wat betekent "Huis zonder Trappen". De jongeren die er verblijven, verplaatsen zich allen met krukken of in een rolstoel. Deze benaming duidt dus tegelijkertijd op de gastvrijheid voor gehandicapte kinderen, die anders een droevig lot te wachten staan.

foto1 De kinderen komen inderdaad allen uit armoedige gezinnen : ze wonen in de sloppenwijken rond de grote steden, in schamele hutten in n op het platteland, of in de bergen. Hun gezin is te arm om een rolstoel te kopen, te arm om hun gehandicapt kind de nodige medische zorgen te geven, te arm om schoolkosten te betalen... Kortom, dit kind is een last in het gezin, het kan zelfs niet meewerken om maar een klein centje bij te verdienen. Veel van deze gezinnen zijn dan ook ontwricht : vader of moeder die elders hun geluk zijn gaan beproeven, meestal op een twijfelachtige manier. De andere kinderen, die honger lijden, verzeilen dikwijls op een zijspoor. Het kind dat bovendien door een ziekte getroffen wordt zoals polio of t.b.c. met blijvende verlammingen tot gevolg, gaat een hopeloze toekomst tegemoet. Duizenden jongeren in de derde wereld worden getroffen door dit droevige lot.

De Vrienden van Tahanang trachten op de Filippijnen deze kansloze gehandicapte jongeren te helpen. Oorspronkelijk werd het tehuis van zuster Valeriana in Manilla gesteund. In 1994 richtten wij een eigen tehuis op in de stad Silay op het eiland Negros, zowat 1000 km ten zuiden van Manilla. In deze regio vindt men schrijnende toestanden van gehandicapte kinderen. Het kostte geen moeite om een 15-tal kinderen samen te brengen in het "Home of Friendship". De grond werd geschonken door een plaatselijke weldoener, zelf gehandicapt. Het tehuis werd in degelijke materialen opgetrokken aan een kostprijs, die niet te vergelijken is met het bouwen van een huis bij ons. In 1996 kregen wij de kans om de woning ernaast aan te kopen om het tehuis uit te breiden. Op die manier konden 15 jongens in het ene huis en 15 meisjes in het andere huis logeren. Er is een gezamenlijke leefruimte, en een gezamenlijke keuken en eetplaats. De ruimte rond de twee huizen is met elkaar verbonden door paadjes, en wordt gedeeltelijk gebruikt als moestuin. Er wordt toezicht gehouden door de "matron", die zorgt voor de dagelijkse organisatie in het home. Het zijn echter de kinderen zelf, die het huishouden beredderen na de schooluren. Zij leren zichzelf te behelpen in een rolstoel of met krukken. In de school studeren zij zoals alle andere leerlingen. Hierdoor leren zij, in een sociale omgeving, zich te integreren in een "normale" maatschappij.

Naast de jongeren, die in het Home of Friendship verblijven, steunen we nog een 30-tal gehandicapte kinderen, die bij hun familie wonen. Wij noemen ze de "outsiders", omdat ze niet in het Home verblijven. Hun gezin heeft nog een hechte band, maar armoede belet de ouders om hun kinderen naar school te laten gaan. Wij zorgen voor hun studieuitgaven en de kosten voor hun levensonderhoud. Ook zij krijgen aldus de kans om - weliswaar als gehandicapte - een normaal leven te leiden.

Financies.

Liefdadigheid vraagt geld, veel geld. Maar de levensstandaard is op de Filippijnen zo laag, dat zelfs een klein bedrag al veel hulp kan bieden. Al het geld voor het Home is afkomstig uit België. Het grootste deel wordt verkregen door financiele adoptie van een kind. Mensen die, als pleegouder, een kind sponsoren, storten maandelijks een bepaald bedrag. zij krijgen een foto en een levensbeschrijving van het kind, waarbij de gezinssituatie en de handicap in het kort wordt uiteen gezet. Zij kunnen rechtstreeks met het kind corresponderen, waardoor het als het ware een beetje familie wordt. De financiele adoptie van een kind betekent niet dat het kind geld in handen krijgt van de sponsorouders. De gestorte bedragen van de sponsorouders worden gespendeerd aan de algemene werking van het home, waardoor elk kind op gelijke voet behandeld wordt. De financiele adoptie is een manier om zich meer betrokken te voelen, door de mogelijkheid van communicatie met een bepaald kind. In welke mate dit gebeurt, hangt af van de schrijfvaardigheid van het kind en de pleegouders.

Van de overheid ontvangen wij geen toelagen of subsidies. Enkel het GROS (Gemeentelijke Raad voor Ontwikkelingssamenwerking) van Ranst steunt onze werking, samen met andere verenigingen, die zich voor de derde wereld inzetten.

foto3 Bijkomende opbrengsten worden gehaald uit culinaire activiteiten. Jaarlijks houden wij in de zomermaanden een barbecue in een feërieke sfeer, waar meer dan 100 personen à volonté komen smullen. De meeste sponsorouders zijn hier dan ook aanwezig. In de winter wordt een diner in een gerenommeerd restaurant georganiseerd. Tussendoor trachten we wijn te verkopen, die exclusief wordt ingevoerd voor onze vereniging. De opbrengst van deze activiteiten bestaat uit de kostprijs, vermeerderd met een winstmarge. Deze winst wordt integraal aangewend om aan het Home of Friendship te spenderen. Integraal, omdat de volledige winst naar het tehuis gaat. De medewerkers in België werken allen als vrijwilligers, en zullen eerder bepaalde onkosten zelf uit hun eigen portemonnaie betalen. Op Negros werken twee mensen als bezoldigden : de "matron", die het Home runt, en "Ging-Ging" die voor de administratie en de financiën zorgt, de kinderen-ousiders regelmatig thuis bezoekt, en elk nieuw schooljaar op zoek gaat naar nieuwe kinderen, die we kunnen helpen. Elk jaar zijn er immers kinderen die afstuderen en een job zoeken, en op dat ogenblik het Home verlaten.
Hier eindigt de steun van onze vereniging. Deze jongeren zijn klaar om met een diploma in het beroepsleven te stappen. Met hun handicap hebben zij leren omgaan, zodat zij practisch gelijkwaardig zijn aan anderen in de specialiteit die ze hebben aangeleerd. Elk jaar zien wij de resultaten van ons project : gehandicapte kinderen die zich integreren in de maatschappij ! En dan denken we even terug aan de situatie, waarin ze zich zouden bevinden, moest Tahanang hun weg niet gekruist hebben... Dit klinkt als grootspraak, maar is eerder een evaluatie van ons project, waar zovele mensen hun geld aan spenderen.

Hoe kan u helpen ?

Bij voorkeur door de financiële adoptie van een van onze gehandicapte jongeren.
Als pleegouder of “sponsorouder” stort u maandelijks een vast bedrag naar keuze :

- het voedingsbudget bedraagt € 20.
- met € 40 zorgt u voor het voedings- en studiebudget.

U kan dit best regelen door een doorlopende opdracht bij uw bank.
U ontvangt van ons jaarlijks een attest waarmee u uw bijdrage fiscaal kan aftrekken.
Uiteraard bent u op elk ogenblik vrij om de sponsoring te beëindigen.

Alle giften worden uiteraard in dank aanvaard :

- Voor giften van meer dan € 40, gestort op rekeningnummer 435-2099001-01, met deze letterlijke melding "Project Negros", ontvangt u een fiscaal attest.

- Stortingen, waarvoor geen fiscaal attest gevraagd wordt, zijn welkom op het rekeningnummer 407-9043009-76.

Contact

Hebt u belangstelling voor het pleegouderschap, of wil u ons op een andere manier helpen ?
Aarzel dan niet om ons te contacteren.

De Vrienden van Tahanang vzw
Profeetstraat 80 2520 Ranst

03 485 56 18

Tahanang@live.be

U kunt ons eveneens contacteren via één van onze leden :

                    Leo en Greet De Bruyne, Profeetstraat 80, 2520 Ranst, 03 485 56 18
                    Karl en Rebecca Praats, Dennenlaan 57, 2520 Ranst, 03 485 63 55
                    Frans en Nikki Heirbaut, Frits Van den Berghelaan 65, 2630 Aartselaar, 03 825 15 62
                    Luc en Monique Baeten, Meilaan 65, 1200 Brussel, 02 771 33 84